Veel sterkte!

‘Veel sterkte’, kreeg ik ruim twintig jaar geleden te horen toen ik voor het eerst ouderling werd. Een stevige handdruk, een ernstige blik. Ook mijn vrouw kreeg zulke felicitaties. Want, zo was de gedachte, het ambt is een flinke verantwoordelijkheid, vraagt veel tijd en energie en onze jonge kinderen zullen hun vader avondenlang moeten missen.

Dat ‘sterkte’ nodig is, ontken ik zeker niet. Want vroeg of laat kom je jezelf tegen, terwijl je probeert te voldoen aan alle verwachtingen, gecombineerd met je baan, je gezin, met daarbij een geestelijke verantwoordelijkheid. In feite in een vrijwilligersorganisatie. Toch is ‘sterkte’ zeker niet alles. Als ik tegenwoordig nieuwe ambtsdragers feliciteer, wens ik hun liever wijsheid toe. Onderscheidingsvermogen tussen hoofd- en bijzaken. En bovenal: zegen op het werk. De laatste jaren voeg ik daar nog iets aan toe: plezier. Veel plezier in het werk dat wacht. Plezier in het samenwerken. Plezier in de ontmoetingen met gemeenteleden. Plezier in wat zich ontwikkelt in de gemeente: waar zie je God aan het werk? En plezier in het dicht bij het vuur bivakkeren. Ambtswerk mag ook mooi werk zijn.

Dat ‘sterkte’ zegt namelijk veel over het imago rond het ambt: ‘Het is veel, zwaar, uitputtend en eindeloos; om die drie of vier jaar ambtswerk te volbrengen, heb je echt wel ‘veel sterkte’ nodig!’ Met als gevolg dat de drempel om in te stappen alleen maar hoger wordt. Er zijn inmiddels heel wat gemeenten die ermee worstelen om samen de schouders eronder te zetten.

Met deze nieuwe Dienst willen we ruimte openen voor andere perspectieven. Duurt Vonck probeert de tijd te lezen: wat betekent het om samen gemeente te zijn? Klaas Quist vraagt anders te kijken. Weg van functies en taken, juist naar de gaven die God aan zijn gemeente geeft. Hanna van Keulen betrekt de systeemtheorie erbij en roept op tot zelfreflectie: hoe is je eigen houding tot het ambt en hoe komt dat? Verder krijgen we een kijkje in de keuken in Gorinchem. Ook luisteren we naar jongeren die delen waarom zij ja zeiden op het ambt, of toch nee.

Tot slot nog een ander perspectief. Twee jaar geleden was ik voor mijn werk bij Verre Naasten bij de Reformed Churches of Nquthu, voortgekomen uit Nederlands gereformeerd zendingswerk in KwaZulu-Natal. Thokozani – begin vijftig, net opa geworden – is daar lerend ouderling. Hij straalde toen hij over zijn werk vertelde: ‘Ik ben er trots op dat ik in de kerk mag werken!’ Dat vond ik mooi en bemoedigend. Gewoon trots zijn op jouw plekje in Gods koninkrijk.

Arjan Woertink is manager communicatie en fondsenwerving bij Verre Naasten

Inhoud van dit nummer

 

INTRODUCTIE
Veel sterkte!
Arjan Woertink

BESCHOUWING
Op de drempel van het ambt
Duurt Vonck

DUBBELINTERVIEW
Hoe Gorinchem mensen inschakelt
Johan van de Minkelis

JONGEREN AAN HET WOORD
Ik word geroepen: ja of nee – 1
Willemijn Wierenga

BIJBELSTUDIE
Geroepen. Dus gaan?
Klaas van den Geest

PSYCHOLOGIE
Kerkelijk leiderschap vanuit de systeemtheorie
Hanna van Keulen

COLUMN
Waarom?
Judith Bouma

VERKENNING
De vreugde van kerkelijk werk
Klaas Quist

WERKER IN DE KERK

JONGEREN AAN HET WOORD
Ik word geroepen: ja of nee – 2
Lenard Drost

LEESVERSLAG
Handboek jeugdwerkers
Bertina Spelt

KERKPUNT

KERKRECHT
Tijd voor een nieuw roepingsreglement?
Rob Vreugdenhil

GEDICHT
Ineke Zuidhof

Bestellen?

Wil je een of meer exemplaren bestellen? Klik dan hier.