Huidige uitgave

Taken in de gemeente – wie pakt ze op?

‘Veel sterkte’, kreeg ik ruim twintig jaar geleden te horen toen ik voor het eerst ouderling werd. Een stevige handdruk, een ernstige blik. Ook mijn vrouw kreeg zulke felicitaties. Want, zo was de gedachte, het ambt is een flinke verantwoordelijkheid, vraagt veel tijd en energie en onze jonge kinderen zullen hun vader avondenlang moeten missen.

Dat ‘sterkte’ nodig is, ontken ik zeker niet. Want vroeg of laat kom je jezelf tegen, terwijl je probeert te voldoen aan alle verwachtingen, gecombineerd met je baan, je gezin, met daarbij een geestelijke verantwoordelijkheid. In feite in een vrijwilligersorganisatie. Toch is ‘sterkte’ zeker niet alles. Als ik tegenwoordig nieuwe ambtsdragers feliciteer, wens ik hun liever wijsheid toe. Onderscheidingsvermogen tussen hoofd- en bijzaken. En bovenal: zegen op het werk.

Dat ‘sterkte’ zegt namelijk veel over het imago rond het ambt: ‘Het is veel, zwaar, uitputtend en eindeloos; om die drie of vier jaar ambtswerk te volbrengen, heb je echt wel ‘veel sterkte’ nodig!’ Met als gevolg dat de drempel om in te stappen alleen maar hoger wordt. Er zijn inmiddels heel wat gemeenten die ermee worstelen om samen de schouders eronder te zetten. Met deze nieuwe Dienst willen we ruimte openen voor andere perspectieven.